Dziękujemy za Wasze wsparcie i modlitwę.

środa, 30 stycznia 2013

Greifswald

no i mamy łączność ze światem
na razie jest...hmm jak jest?od strony medycznej, chyba ok, pobrane miał litry krwi, mocz( tu jest lekki problem bo jak ma oddać mocz to trzeba mu założyć woreczek i Marcinek strasznie to przeżywa, normalnie ma blokadę i potrafi kilka i kilkanaście godzin się nie wysikać) i mówią że jest ok- czyli jakby nie było najważniejsze słowo dla nas. Jutro mamy scyntygrafię i pojutrze, podobno nie będzie  usypiany, mogę być przy nim, czyli inaczej niż w Polsce. W poniedziałek ma mieć scyntygrafię kości i we wtorek tomografię komputerową i wtedy musi być usypiany. Wczoraj miał biopsję i próbka szpiku pojechała do Wiednia. Dzisiaj zmienili mu opatrunek na wejściu i też to wygląda inaczej. Marcin czuje się dobrze, w sali zabaw świetnie się bawi i mógłby stamtąd nie wychodzić. Pewnie koło wtorku, środy nam powiedzą, czy się kwalifikuje do leczenia. Zaraz po przyjeździe powiedzieli, że gdyby ta resztka guza, która nie została wycięta w Polsce, świeciła podczas badania, to pomyślą czy by nie wyciąć.
od strony organizacyjnej?jest inaczej niż myślałam, duże miasto, ciężko z jakimś noclegiem- w miarę komfortowym dla onkologicznego dziecka i jednocześnie tanim. Na razie mam blokadę, ale Tomek jutro wyjeżdża, więc siłą rzeczy muszę się odblokować i otworzyć na świat:) (ale prawdę powiedziawszy to nie jest mi do śmiechu). Dzisiaj rozmawiałam z tłumaczką szpitalną i będzie również do naszej dyspozycji (a to już na szczęście na koszt szpitala).
No to dobranoc kochani idę wkuwać słówka: one ticket please-tageskarte

piątek, 25 stycznia 2013

już za chwileczkę, już za momencik

Już za chwileczkę, już za momencik...wyjazd. Jeszcze pakowanie walizy, autek, książeczek...A póki co spacery, zabawy z braćmi i odwiedziny do rodziny i znajomych. No i dzisiaj Marcinek tak podsumował wizytę w drodze powrotnej- "mamo- tak synku?-fajnie było?-fajnie było odpowiadam, Kuba fajnie było?-tak. Patryku, fajnie było?-tak mówi Patryk, tato!, tato!- co synku?-fajnie było?-tak, fajnie było. To dobrze."
Taki nasz mały smyk, więc chyba nie trudno sobie wyobrazić, że w samochodzie zapanował jeden wielki harmider i śmiech:)
Dziękujemy Wam za wsparcie, modlitwę i ciepłe słowa- to wszystko ma dla nas ogromne znaczenie.
Komu w drogę, temu czas...
 Pierwszy tydzień badania- kciuki mocno zaciśnięte.!!

sobota, 19 stycznia 2013

och...

Pytacie kiedy do Niemiec?, czy już coś wiemy?, też zadajemy sobie to pytanie...
Dzisiaj po baaaaaaaaaaardzo długiej przerwie spotkaliśmy się z przyjaciółmi (taka namiastka normalności), dużo śmiechu, jak dawniej, rozmowy, bycia ze sobą.
W drodze powrotnej wiadomość, na którą i my i Wy niecierpliwie czekamy, 29 stycznia badanie a od 4 lutego przeciwciała i co? i znowu ucisk w sercu, łzy w oczach. No przecież do tego dążyliśmy, tego chcieliśmy, ale ten strach, przynajmniej we mnie- tyle barier do pokonania: rozłąka ze starszymi dziećmi, język, a przede wszystkim ta odpowiedzialność za Marcina. On mi tak ufa, wierzy, że przy mnie nic się mu nie stanie. Już powoli zapominał o bólu, o strachu, przyzwyczaił się do tych kontrolnych wizyt w szpitalu, a tu "nieoczekiwana zmiana miejsc". Wiem, tłumaczę sobie, że to jest tak, że boimy się tego czego nie znamy, że jak już tam "wyląduję", oswoję to miejsce i pewnie się przyzwyczaję. Boję się, że coś zrobię nie tak....boję się, że znów będzie go bolało.....boję się......

środa, 16 stycznia 2013

lepiej późno niż wcale......i walczymy dalej


Tak to się mówi? Pomimo natłoku codziennych zajęć udało nam się wreszcie spotkać w studiu i zarejestrować kilka kolęd dla was. Dziękujemy wszystkim. którzy brali w tym udział, a wam życzymy miłego słuchania.
Przy okazji zapraszamy bardzo gorąco do wzięcia udziału w kolejnym wydarzeniu, które pomaga wygrać z Neuroblastomą. Tym razem pomagamy koleżance Marcinka, Karolince, o której możecie poczytać na jej blogu http://www.karolinkaurban.blogspot.com/ . Odwiedźcie nas na FB Rękodzieła dla Karolinki lub bezpośrednio na strony aukcji http://allegro.pl/listing/user.php?us_id=5430778. Dopiero zaczynamy ale wkrótce będzie tego więcej.

vocal: Józef Dudzik, Benedykt Węgrzyn, Tomasz Sporek, Piotr Kretschmer
gitara: Benedykt Węgrzyn
vocal: Józef Dudzik, Benedykt Węgrzyn, Tomasz Sporek, Piotr Kretschmer
akompaniament: Kwintet instrumentów dętych drewnianych Orkiestry Reprezentacyjnej Straży Granicznej z Nowego Sącza. Dziękujemy za fachowo wykonany akompaniament na fagocie, waltorni, klarnecie, oboju i flecie.
vocal: Józef Dudzik, Benedykt Węgrzyn, Tomasz Sporek, Piotr Kretschmer
akompaniament:Zespół ludowy Jurkowanie z Jurkowa k/Dobrej k/Limanowej

poniedziałek, 14 stycznia 2013

muzyk:)

Marcinek jest w trakcie leczenia tzw. choroby resztkowej, czyli rano i wieczorem zażywa po dwie tabletki Roaccutanu przez dwa tygodnie i dwa tygodnie przerwy i tak przez pół roku. Wciąż czekamy na wieści, każdy kolejny dzień witamy odbieraniem e-maili, bo a nuż może dzisiaj napisali. Wiemy tyle, że skan wpłaty pieniążków otrzymali, natomiast wpłata jeszcze nie dotarła. Czekają nas tam jeszcze badania, m.in. scyntygrafia, która pokazuje, czy są jakieś komórki rakowe, czy coś jeszcze "świeci". Po raz kolejny pozostaje nam cierpliwie czekać, czekać i czekać i wierzyć, że wszystko jest ok.
A Marcin? jest naszą radością, miłością,jego uśmiech ogrzewa nas jak promienie słońca. Kiedy zasypiamy i patrzymy na niego, nic do siebie nie mówimy, patrzymy na siebie oczami pełnymi łez, a nasze serca przepełnione są szczęściem i wdzięcznością, że on wciąż z nami jest. Jest i to całkiem w dobrej formie, tylko ta łysinka wyróżnia go od innych dzieciaczków:)
Nie ukrywam, że jestem dumna z mojego małego muzyka- zobaczcie sami.

video
video

czwartek, 10 stycznia 2013

10.01

Dwanaście lat temu po raz pierwszy zostałam mamą:) Cudowne, niesamowite i niepowtarzalne (pomimo 3 porodów zostanę przy tym, że niepowtarzalne:)) uczucie. Choć wtedy przy wyjściu ze szpitala, z takim małym zawiniątkiem (no może nie takim małym bo aż 4100) usłyszałam "Bóg raczy wiedzieć jak Pani dziecko będzie się rozwijało", to teraz patrzę na zdrowego, mądrego i utalentowanego chłopaka. 100 lat synku w zdrowiu i szczęściu, żebyś zawsze wiedział jaką drogę obrać i spotkał wielu, wielu ciekawych i dobrych ludzi.
Wtedy byłam okropnie zła i poruszona na słowa pani doktor, ale dziś po tylu latach myślę, że tak, miała rację, nikt z nas nie zna przyszłości i nie wie co nas czeka.
Dwanaście lat temu uroniłam wiele łez, ale i dzisiaj nie zdołałam ich ukryć, kiedy Pani doktor szła do mnie z wynikiem tomografii, mówiąc "jest dobry a nawet bardzo dobry". Kto by pomyślał, że w człowieku jest tyle napięcia i niepokoju, nerwy na jakiś czas puściły. Domyślacie się zapewne, że na każde jego skrzywienie, płacz reaguję mimowolnie paniką. Na szczęście nasz kochany urwis rzadko płacze:))))
Dzisiaj na oddziale pożyczył od koleżanki gitarę i jak sam powiedział "dam koncert", no i dał śpiewając "ale dym, siwy dym":) (niezorientowanych odsyłam do filmiku"Bujdy na resorach")

wtorek, 8 stycznia 2013


 Pamiętacie nasz wpis "czekanie"? no to znowu czekamy na wynik tomografu, usilnie staram się nie dzwonić częściej, jak tylko dwa razy w ciągu dnia do szpitala:)czekamy, czekamy i karmimy naszego głodomora, który jak nie chce iść spać to woła, że jest głodny:) pewnie znacie takie zagrywki.

W szpitalu nawiązują się różne znajomości, przyjaźnie, krótkotrwałe, długotrwałe. My w szczególny sposób od samego początku związani jesteśmy z nimi- rodzicami Jasia, chłopczyka z guzem mózgu. Madzia pomagała nam się oswoić z chorobą, była i jest z nami cały czas, nawet kiedy ich synek wielokrotnie był na Intensywnej Terapii, ona była z nami, pomimo swojego bólu, cierpienia i strachu o swoje jedyne dziecko, o swojego pierworodnego synka, była i jest z nami, a w zasadzie z naszym Marcinem. To ona goniła go po szpitalnych korytarzach, podrzucała do góry i hałasowała wraz z nim:) A dla nas była "donosicielką" kawy. 
Co my zrobiliśmy dla tego małego, ślicznego chłopczyka, który w swoim krótkim życiu jest już dłużej chory niż zdrowy? Modlimy się za niego, plotkujemy z jego mamą, żeby czasem podnieść ją na duchu (ale jak zwykle kończy się na tym, że to ona dodaje mi sił i wlewa we mnie energię i wiarę) i prosimy Was, żebyście im także pomogli, w miarę Waszych możliwości. 

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą" ul. Łomiańska 5, 01-685 Warszawa
Bank BPH SA 15106000760000331000182615
Z dopiskiem: 19219 Czajka Jan - darowizna na pomoc i ochronę zdrowia

1% PODATKU
Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą" ul. Łomiańska 5, 01-685 Warszawa
Bank BPH SA 15106000760000331000182615
KRS 0000037904
19219 Czajka Jan

piątek, 4 stycznia 2013

gimnastyka

Nie wiem jak inne mamy ćwiczą przy swoich bobasach?bo z moją gadułą jest ciężko:) Patrząc na swojego dzielnego, radosnego zucha postanowiłam też coś zrobić dla siebie a mianowicie codzienna gimnastyka, dla poprawy kondycji fizycznej i psychicznej- ciało boli ale psychika rześka:)
Dziś mój mały szkrab przyleciał do mnie do pokoju, bo on też musi ćwiczyć, więc właził mi pod nogi, na plecy, nie bardzo słyszałam instruktorkę z płyty tylko ten słodki głosik bez przerwy powtarzał-do tyłu,plosto noga, jeden, dwa, pięć, siedem:) tak mnie bolą mięśnie brzucha....ale ze śmiechu, a no i cały czas wkładał mi lizaka do buzi, no tak to można ćwiczyć.Słodziutko:)
ps.
ze zrozumiałych względów zdjęć z gimnastyki nie będzie, nawet nie proście:)))))

środa, 2 stycznia 2013

Dobre wieści

Dzisiaj Marcin z mamą musiał stawić się w szpitalu aby przygotować się do jutrzejszego badania tomografem. Z relacji mamy wynika, że jest dzielny jak nigdy. Dobrowolnie na własnych nogach przebył drogę z parkingu do szpitala, a i po szpitalu dreptał z ochotą. Wieczorem przy zasypianiu trochę grymasił ale ostatecznie padł i śpi. Oby spał jak najdłużej bo jutrzejsze badanie jest na czczo i nie wiadomo o której. Marcin lubi z rana wrzucić trochę do siebie i zapewne nie będzie zadowolony z braku śniadania. Najważniejsze jednak, że wstępne wyniki badań z krwi i moczu są dobre:). Po powrocie do domu zapewne będzie KOKOLN!!! i kino. Na razie niestety tylko domowe.